Oppervlaktebehandeling

Kleurrijk hoeft niet duur te zijn

zo zou ons motto kunnen luiden wanneer onze klanten bijna elke gewenste oppervlaktebehandeling vragen. Het is niet nodig om gietstukken te dompelen in grondverf om ze gegarandeerd roestvrij naar de klant te kunnen vervoeren en bij de klant de grondverf weer te verwijderen door middel van zandstralen. Het probleem van roestvrij transport kan op een eenvoudigere manier worden opgelost met behulp v . Maar dompelen of KTL-lakken hebben hun reden, hun rechtvaardiging en worden aangevuld met diverse andere mogelijkheden voor oppervlaktebehandeling.

KTL-coating

Kathodische dompellak (KTL) is een elektrochemisch proces waarbij het object in een bad met waterige dompellak wordt gecoat onder een gelijkspanning van 3.000 ampère en 220 tot 290 volt. KTL-lakken zijn vrij van zware metalen en zwart, vergelijkbaar met RAL 9005. De laagdikte waarmee de lak op het onderdeel wordt aangebracht, is afhankelijk van de geometrie van het onderdeel en bedraagt tussen 10 en 40 nm. Na het aanbrengen worden overtollige resten van de dompellak in een spoelzone verwijderd. In de volgende stap wordt de coating in een KTL-droogoven gedurende ongeveer 20 minuten bij 230 °C ingebrand. De laklaag vormt een homogene, gesloten film. Zo ontstaat een oplosmiddel- en corrosiebestendige coating die bestand is tegen zuren en logen.

Natlakproces

Een lak bestaat uit vluchtige oplosmiddelen en niet-vluchtige bestanddelen. Het oplosmiddel (het vluchtige bestanddeel) verdampt tijdens het droogproces, terwijl de niet-vluchtige bestanddelen als een gladde film op het gelakte object achterblijven. De niet-vluchtige componenten zijn bindmiddelen, pigmenten, oliën, harsen, vulstoffen en additieven. Het bindmiddel zorgt voor een goede, gelijkmatige suspensie met pigmenten en het oplosmiddel in de lak is verantwoordelijk voor een optimaal droogproces (geen blaasvorming) en voor de glans na het drogen.

Galvaniseren

Het elektrochemisch afzetten van dunne metaallagen wordt galvaniseren genoemd.

Dit proces speelt een grote rol bij het verbeteren van de corrosiebestendigheid van ijzer en staal. Maar ook de hardheid of de glij-eigenschappen van het oppervlak kunnen bijvoorbeeld door chromatiseren aanzienlijk worden verbeterd. In principe wordt er stroom door een elektrolytisch bad gestuurd. Aan de pluspool (anode) bevindt zich het metaal dat moet worden aangebracht (bijv. zink, fosfor, chroom…), aan de minpool (kathode) het te coaten gietstuk. De stroom lost metaalionen van de verbruikselektrode en slaat deze door reductie op het werkstuk op. Hoe langer het voorwerp in het bad blijft en hoe hoger de elektrische stroom is, hoe sterker de metaallaag wordt. Afhankelijk van het substraat/de coatingmaterialen worden talrijke processen onderscheiden, waaronder bruneren, chromatiseren, fosfateren, verchromen en verzinken. In principe zijn alle gietijzeren materialen geschikt, maar het kan voordeliger zijn om na te denken over een verandering van de materiaalkwaliteit, bijvoorbeeld van nodulair gietijzer naar ADI, om bijvoorbeeld een hogere oppervlaktehardheid te bereiken.

Hoge temperatuurisolatie

Als isolatiesysteem voor motoronderdelen zoals uitlaatspruitstukken hebben hoge temperatuurisolaties hun waarde bewezen, waarmee een verlaging van de oppervlaktetemperatuur van 600 naar 200 °C kan worden bereikt. Bij dit proces wordt een glasvezelisolatie met een dikte van doorgaans 1-2 cm (als vezelschaal) op het gietstuk aangebracht en vastgehouden door twee roestvrijstalen folies (dikte 0,1 mm), die met behulp van een pers op het onderdeel worden bevestigd. De roestvrijstalen halve schalen worden met elkaar verbonden door middel van micropuntlassen. Naast een gelijktijdige akoestische absorptie wordt tijdens de startfase van de motor een hogere temperatuur in de uitlaatpijp bereikt, waardoor de NOx-waarden en de CO(2)-uitstoot worden verminderd.